Doe het voor Christina

Delen

ZIN IN MEER-experte Manon heeft een nieuwe heldin in haar leven: Christina, de moedige ijsbeer die negen dagen non-stop zwom om eten te zoeken, doemt voortaan voor haar ogen op wanneer de waterkraan te lang loopt en de lichten onnodig branden.

“Weet je wat ik laatst las? Dat een ijsbeer in 9 dagen tijd non-stop zwemmend een afstand van maar liefst 687 kilometer had afgelegd. Onvoorstelbaar!” Vriend Zoran en ik zitten aan de ontbijttafel. Hij neemt een beschuitje, smeert er abrikozenjam op en slurpt van zijn koffie. “Wetenschappers hadden haar dankzij een halsband met gps en een metertje gevolgd in de Beaufortzee ten noorden van Alaska. Ze was op zoek naar een ijsschots waar ze kon jagen op zeehonden. Maar ja, nu het ijs steeds sneller smelt, wordt het voor ijsberen steeds moeilijker om te overleven.”

Mijn hand met eigen beschuitje blijft ergens halverwege de tafel en mijn mond in de lucht hangen. Ik luister niet alleen geboeid naar zijn verhaal, maar ben me ook bewust van de verschillen tussen ons. Hoe hij als man en ik als vrouw zo’n bericht interpreteren. Hij is duidelijk onder de indruk van de prestatie. En de cijfers. “Moet je je voorstellen, 687 kilometer, da’s een afstand van Brussel naar pakweg Lyon. In water met een temperatuur tussen de 2 en 6 graden! Door de hele trip heeft ze maar liefst 22 procent van haar lichaamsgewicht verloren.”

De cijfers duizelen me. Maar ik ben vooral onder de indruk van de impact op haar leven, ook al is ze een ijsbeer. Dit is afzien. Zwaar afzien. Doorgaan, ook al ben je nog zo moe. Voor haar waarschijnlijk eerder dankzij puur instinct dan doorzettingsvermogen of wilskracht. Want hoe hou je dat vol, negen nachten niet kunnen slapen? En vooral niet weten of je ooit wel op je bestemming aankomt en hoe lang je erover zult doen.

Zoran ziet dat het me raakt, vooral als het verhaal langzaam maar zeker compleet wordt. “Volgens de Amerikaanse onderzoekers heeft ze zo lang moeten zwemmen door de klimaatverandering”, gaat hij verder. “Door het krimpen van ijsmassa’s moeten de ijsberen steeds grotere afstanden afleggen om voedsel te vinden.” Mijn beschuitje smaakt al lang niet meer. Omdat wij het de laatste eeuw niet zo nauw namen met het milieu, moet Christina, want zo heb ik ‘mijn’ ijsbeer inmiddels genoemd, bijna letterlijk hemel en aarde bewegen om een beetje eten te vinden. En niet alleen Christina, álle ijsberen. Om nog niet te spreken over andere dieren en leefmilieus die door de temperatuurstijging van twee graden ingrijpend zijn veranderd.

Later lees ik op het internet nog iets dat Zoran me niet had verteld. Wellicht omdat hij merkte dat ik al emotioneel werd bij de gedachte aan de immer zwemmende ijsbeer. Christina mocht de barre omstandigheden overleefd hebben, haar eenjarig berenjong dat meeging op expeditie niet. Ik voel een mengeling van verdriet en groot respect. Je kind kwijtraken is het ergste dat je kan overkomen. Ook al is ze een beer, ik vind haar verhaal één van bijna onwereldse moed en kracht. Daarom voer ik nu mijn eigen mini-ecoplan door. “Denk aan Christina!”, zeg ik tegen lief en kids als ze onnodig lang het kraanwater laten lopen. Ook de verwarming gaat een graadje omlaag, ik koop vooral inlandse groenten en fruit en laat een lampje minder branden.

Als we dit allemaal doen, maakt dat een wereld van verschil!

Manon