Paris, mon amour...

Paris, mon amour...

“Schatje, ga je morgen mee naar Parijs? Ik moet Sergueï daar zondag ophalen bij zijn grootouders. Kunnen wij vrijdag en zaterdag leuke dingen doen. Naar het Louvre, lekker eten, een hotelletje in Montmartre...” Mijn vriend Zoran ziet het helemaal voor zich.


Uh? Parijs? Nu? Tegendraadse gedachten komen meteen op in mijn bezorgde brein. ’s Morgens moet ik even naar het ziekenhuis, daarna nog een appartement bekijken en boodschappen doen. Oh ja, ik moest nog langs bij de bank. En daarna mijn weekendtas inpakken natuurlijk. Dus protesteer ik. Zoals veel vrouwen doen als iets niet helemaal in hun planning past. Te druk, te veel, te moe. Zoran wijst al mijn bezwaren van de hand, zonder zijn idee op te dringen. Hij helpt gewoon bij mijn planning. “Ik pak je tas wel in. En onderweg slaap je gewoon. Stoel naar achteren, dekentje mee, en ik wek je wel als we er zijn.”

Onbewust denk ik terug aan een weekend in Barcelona drie jaar geleden met zes vriendinnen. Christel, één van hen, bleek de Barcelonakenner. Ze regelde het hotel en werd terplekke onze privégids. Opvallend: niemand protesteerde. Terwijl de vrouwen, bijna allemaal moeders met drukke gezinnen, normaal strikt de touwtjes in handen hielden. En daar gebeurde het. Ik liet de touwtjes los, net als de vriendinnen. Wat een verademing. Geen stress, geen zorgen. Ik liet het weekend gewoon over me heen komen. Leven in het nu. Mindfulness zoals het bedoeld moet zijn.
Na wat tegensputteren, besluit ik hetzelfde te doen met Zorans voorstel. En ja, ik ben moe. Doodmoe. Maar de kinderen komen niet dat weekend, dus ik kan weg. Onderweg, ter hoogte van de Ardennen, slaap ik al. En ik word in Parijs wakker. Bizar. Het lijkt alsof ik door de tijd heb gereisd, want ik ontwaak in een compleet andere wereld. En omdat Zoran dertien jaar in Parijs heeft gewoond, weet hij er feilloos de weg te vinden. Alweer een privégids. Wat een luxe.

Het weekend is heerlijk. Geen druk om van alles en nog wat te bekijken of te ondernemen. Gewoon even in Parijs. Genieten in een klein restaurantje. Een avondwandeling. Daarna tussen vers gewassen lakens glijden.
De volgende ochtend zie ik vanuit mijn hotelkamer in de verte de onderste helft van de Eiffeltoren. De top zit nog in de ochtendmist. De lucht zit vol beloftes voor een prachtige dag. Voor het eerst in mijn leven naar het Louvre. Hand in hand door de straten lopen. Soms veel babbelen en niet mijn beurt kunnen afwachten om mijn ideeën te kunnen verkondigen. Dan weer stil naast elkaar. Om daarna te bedenken dat ik er bijna voor had gekozen liever de was te plooien, de badkamer een beurt te geven of eindelijk die kast op te ruimen. Ik realiseer me dat dit niet zozeer mijn, maar óns with the flow-moment is. Deze impulsieve Parijstrip voelt als energie voor mijn relatie. In de hectiek en survival van alledag, vergeet ik niet alleen mezelf, maar ook mijn relatie wel eens.

Natuurlijk, het zal waarschijnlijk een jaar of twee duren voordat ik weer eens in Parijs verzeild raak, maar dat betekent niet dat ik zo lang moet wachten om mijn hartenmaatje te laten merken hoe blij ik ben dat hij in mijn leven is. Vooral niet omdat ik een langetermijnplanning met hem heb. Vorig jaar zagen we een stokoud koppeltje in één van de Brusselse parken. Hand in hand. Handig bij het elkaar ondersteunen natuurlijk. Maar de twee straalden vooral een hoog ‘wij zijn nog enorm dol op elkaar’-gehalte uit. Dat wil ik ook! Plan de campagne? Pfft, verre van gemakkelijk. Eetbare slipjes? Nah, te voor de hand liggend, net zoals een striptease. Een verrassingsmaaltje? Dat maak ik al regelmatig klaar. Rozenblaadjes in bad? Nope, daar ben ik toch te nuchter voor.

Registration

Word lid van Zin in meer en geniet van exclusieve aanbiedingen!

Word lid

Ik kom tot de conclusie dat verrassen voor mij vooral in kleine dingen zit. Een sms’je op een onverwacht moment. Een vervelende klus dat je voor hem klaart. Een concert of theatervoorstelling (en babysit) regelen. Maar je relatie verdiepen, betekent ook moeite doen voor elkaar. Blijf jezelf verzorgen, blijf jezelf mooi maken. Van een vamp die eerste maanden naar een coach potato in joggingpak drie jaar later... niet meteen bevorderlijk voor de liefde.
En hou rekening met elkaar. Toon respect. Neuspeuteren, boeren en winden laten en je diarree-ervaringen delen met de wc-deur open, zal het vuur niet bepaald doen oplaaien. Blijf lijfelijk met elkaar. Neem nooit afscheid zonder een kus en liefst een stevige en heerlijke omhelzing. Neem elkaars hand vaker vast. Streel elkaar zonder meteen aan seks te denken. Denk geregeld wél aan seks en laat elkaar zo je liefde voelen. Geef elkaar complimentjes en zeg dat je van hem of haar houdt. En laat uit je blik blijken dat je het ook meent.

We zoeken het vaak te ver. Ik zoek het soms te ver. Terwijl de liefde zo dichtbij ligt. Oké, soms ligt-ie in Parijs, maar meestal gewoon in je eigen huis. Je basiskamp. Want vanuit dat kamp houd je over veertig jaar elkaars hand stevig vast en wandel je door het park. En dien je als voorbeeld voor al die geliefden die ná jou komen.

Manon

Gezin & relatie experte
Manon

Lees alle blogs van Manon

  Meld je aan om een reactie te plaatsen

Een nieuwe coupe? Laat je inspireren...