Back to basics

Back to basics

Waar droom ik van? Wat maakt me écht gelukkig? Dat is een vraag die me de laatste tijd erg bezighoudt.


Ik hou van reizen. Om uit mijn vertrouwde omgeving te stappen en de dingen eens van op een afstandje te bekijken. Een andere cultuur kan heel verfrissend zijn, het geeft je de kans om je dagelijkse leven met andere ogen te zien. Ik kom altijd heerlijk opgeladen terug en beschouw de dagelijkse dingen voor een tijdje (tja), niet meer als vanzelfsprekend.

Het mooiste cadeau voor mij is een ticket 'Destination Unknown'! Het grote avontuur tegemoet. Voor een keertje geen overbodige, verlammende luxe, maar leven uit een rugzak. Ik herinner me zo een aantal gelukkige momenten: op een berg in Schotland met niets dan complete stilte om me heen (ik dacht dat ik doof geworden was), op een zelfgemaakt vlot op een rivier in Azië, in een modderig veld in de Ardennen, in de bak van een pick-uptruck in de gietende regen in Mexico, na een skitocht op een verlaten berg, slapen op een rieten matje bij een familie in een houten hutje in de Thaïse jungle, moe van het avontuur om daar te geraken.... De constante is duidelijk: indrukwekkende natuur, geen comfort en fijn gezelschap. Om die reden hou ik ook heel erg van blokhutten, maar evengoed van een Ardeens boshuisje. Films als Brokeback Mountain, Mean Creek en Secret Window laten me dromen van desolate landschappen en de hardheid van een bestaan in de natuur (het mannelijk moois dat dan ook nog eens de pannen van het dak acteert neem ik er graag bij).

Ik zou heel graag eens een tijdje écht back to basics gaan. Leven in de outback of in een hut in Lapland, op zoek naar voedsel met de hondenslee. Als je opgroeit in luxe, is het gebrek daaraan blijkbaar veel waard. Ik heb ooit in een tijdschrift een buitenverblijf in de bergen gezien, en dat had ik beter nooit gezien, want sinsdien staat het beeld op mijn netvlies gebrand. I so want to live there! Het was een kleine, authentieke blokhut, met luiken voor de ramen, inclusief houten drinkbak en hot tub buiten. Hoog in de bergen en dus niet bereikbaar per auto, zelfs niet per kabelbaan. Dus sneeuwschoenen aan en stappen maar is de boodschap. Na een paar uur ploeteren ligt ze daar: een ruwe houten hut, een dik pak glinsterende sneeuw als een dik donsdeken op het dak. Staalblauwe lucht, grijze onbereikbare bergpieken vormen het decor.

Registration

Word lid van Zin in meer en geniet van exclusieve aanbiedingen!

Word lid

Binnen vind je alles wat een vermoeide mens na een tocht door de sneeuw nodig heeft. En ook niet meer dan dat. Een haardvuur, een beddenbak met dikke witte donsdekens, een basic keukentje met authentieke houtstoof, een grote zware houten tafel met banken... Water moet verwarmd worden boven een houtvuur. Ik denk er een dikke snede tarwebrood met harde geitenkaas en Jägerthee met dennentakken graag bij. De hut is heel sober maar smaakvol ingericht. Geen onnodige details of decoratie. Geen kleuren, alleen wit, hout en wat metaal. Geen snufjes of techniek. Maar degelijkheid en traditie. De ramen zijn zo geplaatst dat je overal zicht hebt op de bergtoppen en de maagdelijke sneeuw (dat is pas pure luxe). Heerlijk lijkt me dat. Ontsnappen aan de drukte van het bestaan. Eerst een beetje afzien om dan beloond te worden: ik sta met plezier hout te klieven om die hot tub te verwarmen. Het is duidelijk dat er in de maatschappij al een tijdje een golf aan de gang is waarbij mensen weer écht iets willen beleven, dicht bij de natuur. De ultieme luxe is net het ontsnappen eraan. Wat zijn we toch een rare wezens!

Griet

  Meld je aan om een reactie te plaatsen

Like, deel of geef je mening over wat je leuk en niet leuk vindt op Zin in meer