De suikerkick & ik

De suikerkick & ik

Zin in meer-experte Kristel moet afkicken. Gedaan met suiker. Niet alleen om gezondheidsredenen, ook omwille van het verslavende effect en de nutteloze calorieën negeert ze voortaan het witte goedje. Afkicken dus. En dat wil meteen ook zeggen: afzien.


Ik herinner het me als de dag van gisteren. Mijn zoon was twee jaar en we waren op bezoek bij mijn zus, zijn meter. Ik was even in gesprek met mijn schoonbroer en toen ik me omdraaide, zat mijn zoontje glunderend te sabbelen aan een ijsje. Een ijsje!! Mijn zus keek me dreigend aan en zei kordaat: ‘Ik mag hem verwennen, ik ben zijn meter.’ Je moet weten dat ik het kind tot dan geen snoepgoed had gegeven, de sporadische koek in de fruitpap niet te na gesproken. En op dat moment was het meteen glashelder: het snoeploos bestaan was voorbij. Maura ontdekte smikkelend de smaak van zoet, van snelle suikers, van pep, van lekkers, van meer-van-dat, van instant genot, van... alles wat snoep en suiker met je doet. 

De suikerkick & ik

We weten allemaal hoe lekker zoete dingen zijn. Zo lekker zelfs dat ze soms al het andere overvleugelen. Want eens je de smaak van zoet hebt geproefd, lijkt je lichaam voortdurend naar nieuw zoet te vragen. Dat is ook zo met zout. Chips en borrelnootjes gaan vlot binnen eens het pak open is. Probeer maar eens 'een beetje' chips te eten als dat kommetje op tafel staat. Onmogelijk. ‘Graaien’ is de boodschap die je hersenen naar je handen sturen. Snelle, toegevoegde suikers hebben datzelfde effect. Chocola, koekjes, ijsjes, frisdrank... het is niet alleen lekker, het geeft je ook instant energie en vraagt meestal vrij snel naar nog meer. Andere smaken verdwijnen vaak naar schaduwland en voor we het weten, is ons lichaam ongemerkt verslaafd geraakt aan die zoete tussendoortjes, desserten en voorafjes. De suiker nestelt zich diep in onze comfort zone en o wee als we daaruit gehaald worden. Protest, staking, drama alom.

Ik ondervind dit nu zelf aan den lijve. Een bloedproef wees onlangs uit dat ik last heb van 'reactieve hypo's'. Anders gezegd: suiker wordt heel snel uit mijn bloed getrokken, waardoor ik sneller duizelig en slap word en weer ga verlangen naar nieuwe suiker. Nochtans was ik er vast van overtuigd dat ik echt niet zo veel of vaak zoete dingen at. Maar zelfs dat beetje bleek al voldoende om een soort afhankelijkheid te kweken. Dus probeer ik nu uit alle macht mijn lichaam te trainen in leven zonder toegevoegde suiker. Er zitten immers voldoende trage suikers in groenten, fruit en vezels.

Registration

Word lid van Zin in meer en geniet van exclusieve aanbiedingen!

Word lid

Ik nodig je uit om het eens een week te proberen. Zelf kwam ik tot enkele toch wel verrassende bevindingen.

  • Ten eerste nam ik toch meer snelle suikers binnen dan ik dacht. Snel een koekje om half elf, want honger en geen tijd voor een appel. Nog een half glas appelsap. Een chocolaatje bij de koffie. Confituur op mijn toast 's ochtends. En ga zo maar door.
  • Ten tweede opent er zich een wereld van andere smaken die ik stiefmoederlijk behandeld had. De smaak van een kerstomaatje om half elf. De smaak van een kopje groene thee. De smaak van een vezelkoekje bij de koffie. Toast met enkel wat margarine.
  • En ten derde: uit je comfort zone komen, is goed voor je zelfbeeld. Je lichaam wordt er beter van, maar ook je geest ontwikkelt een soort volharding en trots, een soort ik-ben-geen-slachtoffer-van-onze-industrie-gevoel.

Nog maar pas begonnen aan de training, maar let op, straks verover ik de wereld. Met een vezelkoekje in mijn achterzak, zeker weten.

Kristel

Gezond & gelukkig experte
Kristel

  Meld je aan om een reactie te plaatsen

Like, deel of geef je mening over wat je leuk en niet leuk vindt op Zin in meer