Flirten met de burgemeester

Flirten met de burgemeester

Wat denk jij wanneer de typische beelden van Aalst Carnaval in het journaal passeren? Nee bedankt? Of sta je zelf op ’n tafel te dansen? Eén ding is zeker: je moet het meemaken om het te begrijpen. En eens je het hebt meegemaakt, laat het je nooit meer los. Dat weet ook Zin in meer-experte Kristel.


Carnaval. Voor een kleine minderheid een total loss-feest met vrienden, voor een grote meerderheid een onbegrijpelijk gebeuren dat op een veilige afstand aanschouwd wordt. Carnaval is erop of eronder. Je bent voor of tegen, een tussenweg is er niet. Carnaval lijkt dé perfecte bezigheid voor kinderen, onverantwoordelijke losbollen of zuipschuiten. Maar verrassend genoeg: ook voor mij. Ik ben nochtans geen kind meer, evenmin een onverantwoordelijke losbol en nog minder een zuipschuit. En toch ben ik een aantal keer in mijn leven volledig uit de bol gegaan tijdens een carnavaldriedaagse in Aalst. Toen mijn toenmalige Aalsterse vriend me het de eerste keer voorstelde, dacht ik dat hij een grapje maakte. Maar nee hoor: wie in Aalst woont, doet mee of gaat een week met vakantie. Toekijken is er gewoon niet bij. En aangezien hij een rasechte Aalstenaar was, was er ook voor mij geen weg terug.

Eerlijk is eerlijk: het werden de meest ontspannen dagen in mijn leven. Dagen die daarna nog zelden door enige andere activiteit geëvenaard werden. Je kan mediteren, aan yoga doen, visualiseren, je woede loslaten op een stuk hout, sporten... om van je stress af te geraken, maar niets van dat alles kan het halen bij carnaval vieren. Het begon al maanden van tevoren, toen er een soort koorts over de stad neerstreek en iedereen op zoek ging naar een originele outfit. Een beetje Aalstenaar koopt die namelijk niet in een carnavalswinkel, maar maakt die zelf. Met stukken stof, vergeten kledingstukken, bizarre accessoires en een laag make-up die kan evenaren met het beste masker.

flirten met de burgemeester

Ook ik werd aangetast door die koorts en ontdekte het plezier van het creëren, het gegniffel vooraf, de spanning over de reactie van anderen op je kostuum. Zelfs mijn sober Cupido-outfitje werd gesmaakt, omdat ik het zelf in elkaar gestoken had. En dan was het feesten geblazen. In het onbegrijpelijke Aalsters, en toch stond ik onverschrokken mee te zingen waar en wanneer ik maar kon. Na afloop was ik weliswaar doodop, maar ook blij, vrolijk, verbonden, zelfs energiek op de ene of andere manier.

Registration

Word lid van Zin in meer en geniet van exclusieve aanbiedingen!

Word lid

Ik heb me meermaals afgevraagd wat het carnaval zo ontstressend maakt. Eén aspect is zeker het feit dat je op een prettige manier gedwongen wordt om àlles los te laten: je werk, je geldzorgen, je kleine en grote ruzies, je huishouden... Er is gewoon geen tijd voor, je aandacht is voortdurend gevangen door pret. Een ander aspect heeft te maken met het verkleed zijn. Je bent niet helemaal jezelf. Je bent een stukje van jezelf dat anders niet naar buiten komt. Dat stukje mag veel meer dan je gewone ik dat dagelijks een innerlijke criticus over de vloer krijgt. Je verklede ik mag vals zingen, op tafel staan, gek dansen, verbroederen met iedereen, Cupidopijlen afschieten naar de burgemeester en schepenen... Je wordt toch niet of amper herkend!

En ten slotte ontstaat er een soort van onvoorwaardelijke verbondenheid: we zijn hier samen om plezier te maken. Niet om elkaar te imponeren, niet omdat de ene iets nodig heeft van de andere, niet om ons best te doen. Wel om bij elkaar te zijn en zonder remmingen de gekste subpersoonlijkheden van ons onderbewustzijn los te laten.

Nog even en het is zo ver. Voel jij de koorts al?

Kristel

Gezond & gelukkig experte
Kristel

  Meld je aan om een reactie te plaatsen

Een nieuwe coupe? Laat je inspireren...