Uithongeren en weer vreten

Uithongeren en weer vreten

Zin in meer-experte Kristel krijgt het benauwd als ze aan de zomer denkt. Want die bikini moet binnenkort weer aan, dus moet ze eerst een paar weken honger lijden. Om daarna weer haar bord vol te scheppen op vakantie en tijdens de vele bbq-feestjes...


Zon, de eerste bloemen in het gras, zwierige jurkjes, blote benen, zin in alles-en-nog-wat. En dan plots: stress! Niet zomaar stress, maar mooi-weer-stress. Want met de zon verdwijnen ook de laagjes kleding en komt die bikini al hongerig uit de kast piepen. En hongerig is het woord dat vooràl in me opkomt. Want zo gauw de lente in het land is, word je om de oren geslagen met allerlei diëten.

Soepdieet, bananendieet, proteïnedieet, vezeldieet, bloedgroepdieet, crashdieet... Allemaal met als doel dat winterse vetlaagje te laten wegsmelten. Het doel is niet per se gezond en vitaal de zomer in te gaan, maar wel strak, slank, passend in een kindermaatje alsof je lichaam nooit drie kinderen droeg en baarde, of alsof je hormonen niet onderhevig zouden zijn aan zoiets triviaals als tijd. Uithongeren maar ter ere van die eisende Westerse godin: Schoonheidsideaal.

En dat alles ter afwisseling van onze slaafse gewoonte aan die andere Westerse godheid: Bevrediging. Te veel en te vaak eten ter bevrediging van een emotionele nood. Goesting. Gewoonte. Status. Het instant sussen van dat knagende gevoel.

Ik vraag me soms af, en ik niet alleen, of wij niet gewoon te veel en te vaak eten. Omdat iemand ooit besliste dat we drie keer per dag moeten eten. En dan ook nog eens tussendoor en ach ja, 's avonds in de sofa is het zo gezellig om nog wat te knabbelen. Een bevriend arts zei ooit tijdens een lezing over vitaliteit: ‘Wij hebben geen maag, wij hebben een zak.’ Een zeer flexibele zak, die uitrekt wanneer we nog meer eten (en dan ook steeds meer eten vraagt), die je kan insnoeren en inkrimpen (en dan weer uitrekken), die een groot deel van ons doen en laten tijdens een dag, een week, een leven bepaalt.

Gedirigeerd door een zak. Die zak vullen of uithongeren, dat is de vraag.

Registration

Word lid van Zin in meer en geniet van exclusieve aanbiedingen!

Word lid

Mijn grootvader werd 102 jaar. Hij is één van gezondste mensen die ik gekend heb. Toen hij jong was en vader van een spruit of tien, wandelde hij elke ochtend rond vijf uur dwars door de bossen naar zijn werk waar hij rond zeven uur toekwam. 's Avonds wandelde hij weer terug naar huis. Naar zijn spruit of tien. Ik heb hem nooit weten roepen. Ook niet weten ontstressen. En vooral: ik heb hem nooit zijn zak zien uitrekken of uithongeren.

Wanneer we een familiefeest hielden met dampende schotels vol lekkers en mijn moeder zijn bord een tweede keer wou volscheppen, zei hij altijd: ‘Voor mij niet, dank je wel, ik kom toe.’ Mijn grootvader at de hoeveelheid die zijn lichaam nodig had. Niet meer, niet minder. En hij at volgens de seizoenen, wat zijn veld hem die maand opbracht. Met ‘winterlaagjes’ en ‘strak’ was hij niet bezig. Zoals ik al zei, hij kende geen stress, wandelde elke dag uren door het bos en zorgde voor een kroost van tien.

Gezond, vitaal, gelukkig. Zou dat geen mooi, nieuw schoonheidsideaal zijn?

Kristel

Gezond & gelukkig experte
Kristel

Lees alle blogs van Kristel

  Meld je aan om een reactie te plaatsen

Like, deel of geef je mening over wat je leuk en niet leuk vindt op Zin in meer